Biwakowanie na dziko to dla wielu podróżników jedna z największych atrakcji Skandynawii. Rozległe lasy, jeziora i ogromne przestrzenie sprawiają, że region ten wydaje się idealnym miejscem, aby rozbić namiot z dala od cywilizacji. W Szwecji obowiązuje wyjątkowe prawo zwane Allemansrätten, czyli „prawo każdego człowieka do natury”. Dzięki niemu można swobodnie korzystać z przyrody, spacerować, zbierać jagody i grzyby, a także rozbić namiot niemal w dowolnym miejscu – nawet na prywatnym terenie, o ile robi się to z dala od domów i tylko na jedną noc. Najważniejsza zasada brzmi: nie przeszkadzaj i nie niszcz, czyli nie zostawiaj śmieci i szanuj przyrodę.
Podobne przepisy obowiązują w Norwegii, gdzie funkcjonuje zasada allemannsretten, dająca ludziom prawo do korzystania z natury. Biwakowanie jest możliwe na terenach niezabudowanych, w górach, lasach czy nad jeziorami, jednak namiot powinien znajdować się co najmniej 150 metrów od najbliższych zabudowań. W jednym miejscu można zwykle zostać maksymalnie dwie noce, chyba że znajdujemy się w bardzo odległym, górskim regionie. Norwegia jest szczególnie popularna wśród miłośników trekkingu i nocowania w dzikiej przyrodzie, a w wielu miejscach znajdują się także proste schrony i chatki turystyczne.
W Danii zasady są bardziej restrykcyjne, ponieważ kraj jest znacznie gęściej zaludniony i silniej zagospodarowany. W większości miejsc nie można rozbijać namiotu gdziekolwiek w naturze, jednak dostępne są specjalne, wyznaczone miejsca biwakowe - często w lasach lub parkach przyrody. Tak zwane primitive campsites oferują proste warunki noclegu, czasem z miejscem na ognisko lub drewnianą wiatą dla turystów. Niezależnie od kraju obowiązuje jednak ta sama zasada: należy szanować naturę i pozostawić miejsce biwaku w takim stanie, w jakim się je zastało. Dzięki temu wyjątkowa tradycja nocowania na łonie natury w Skandynawii wciąż może być dostępna dla wszystkich.
Komentarze (0)
Dodaj komentarz